Repliek op de capriolen van Yehudi Moszkowicz

Afbeeldingsresultaat voor misbruik van rechtDe volledige memorie van grieven is hier te downloaden.Onderstaand een klein fragment.

Ad grief 3

De bodemrechter heeft Dankbaar reeds van de verplichting ontslagen om aan het gebod van de oplagevernietiging te kunnen voldoen (4.14 van het dictum van het vonnis d.d. 24 augustus 2016), omdat Dankbaar buiten machte is daaraan te voldoen. Dit ondanks het feit dat de rechter er onterecht vanuit ging dat het vernietigingsgebod ook gold voor reeds verkochte dan wel weggegeven boeken.

De vraag wat het arrest nu precies bedoelde, heeft Dankbaar voorgelegd aan prof. mr. A.W. Jongbloed, hoogleraar Executie- en beslagrecht, tevens plaatsvervangend raadsheer bij het Hof Arnhem. Een autoriteit dus. Op 2 april 2016 beantwoordt prof. Jongbloed die vraag per email als volgt:

“Wat betreft de tweede vraag: wat bedoelt het arrest precies met (de vernietiging van) alle reeds gedrukte exemplaren? Daarbij gaat het om de resterende voorraad boeken waarover U direct of indirect kunt beschikken. Direct omdat U ze zelf heeft, indirect omdat ze nog niet verkocht zijn en nog onder het bereik van de uitgever vallen (bijv. opgeslagen bij het Centraal Boekhuis). Een andere lezing zou U opzadelen met een onmogelijke positie omdat zoals U zelf ook opmerkt kopers hun boek niet zullen willen inleveren/teruggeven en in de regel onbekend zal zijn wie zo’n boek heeft.” 

prof. mr. A.W. Jongbloed | hoogleraar Executie- en beslagrecht | Faculteit Recht, Economie, Bestuur en Organisatie | Universiteit Utrecht | Molengraaff instituut voor privaatrecht | Janskerkhof 12, 3512 BL Utrecht | kamer T 1.13 | T ++31-(0)30-253.7170 | F ++31-(0)30-253.7203 | a.w.jongbloed@uu.nl | http://www.rebo.uu.nl |

Elke discussie over grief 3 van Moskowicz is dus nagenoeg overbodig, maar toch is enige toelichting wel op zijn plaats. Allereerst moet dan goed voor ogen worden gehouden dat uitsluitend Dankbaar is aangesproken door Moskowicz op het vernietigingsgebod en niet Mauritz. Dit bevreemdt des te meer, daar het nu juist Mauritz was die de juridische eigenaar en beheerder was van de restoplage en dus als geen ander bij machte was om aan dat gebod te voldoen. Daarenboven wist Moskowicz dat Dankbaar en Mauritz gebrouilleerd waren geraakt en het juist Mauritz was die demonstratief weigerde om aan het vernietigingsgebod te voldoen, ten einde zijn voormalige partner Dankbaar in de dwangsommen te laten lopen. Nimmer is Mauritz door Moskowicz aangesproken op het vernietigingsgebod uit het arrest, laat staan op het verbeuren van dwangsommen daarvoor, laat staan dat hij beslag heeft gelegd bij Mauritz. Sterker nog, hij heeft Mauritz gebeld om te bespreken hoe Mauritz hem kon assisteren om Dankbaar financieel uit te kleden. Dit heeft onder meer geleid tot een beslaglegging bij Mauritz, niet op activa van Mauritz, maar zuiver op vorderingen die Dankbaar eventueel op Mauritz mocht hebben.

Het is natuurlijk een ultiem voorbeeld van rechtsongelijkheid en onrechtmatig procederen om de ene gedaagde wel aan te pakken en de ander volledig buiten schot te laten, ja zelfs samen te werken met die gedaagde om de andere gedaagde zoveel mogelijk te benadelen. Dit terwijl die andere gedaagde nu juist de vorderingen en geboden aan zijn laars lapt. De betekenis hiervan kan niet genoeg benadrukt worden. Het bewijst immers dat het Moskowicz helemaal niet te doen was om publicatie van Terpstra’s dagboek te voorkomen, dan wel het gewraakte boek vernietigd te krijgen, maar uitsluitend om een zo hoog mogelijk financieel resultaat te behalen bij de partij waar het geld te halen was. Die partij was Dankbaar.

Anderzijds versterkt het Dankbaar’s stellingen dat hij het hoofddoelwit is van Moszkowicz en Bauke Vaatstra. En tevens dat het niet gaat om publicatie van Terpstra’s dagboek te voorkomen, maar veeleer om een zo groot mogelijk financieel gewin te behalen. Niet voor Terpstra maar voor Vaatstra en zijn kinderen. Het is immers onvoorstelbaar dat Terpstra een hekel zou hebben aan Dankbaar, die haar jarenlang heeft bijgestaan, en niet aan Mauritz. Het zijn juist Bauke Vaatstra en zijn kinderen die er geen geheim van maken een bloedhekel aan Dankbaar te hebben.

Het bovenstaande wordt ook nog eens kracht bijgezet door het feit dat Moszkowicz zijn memorie van grieven niet aan Mauritz heeft doen toekomen, terwijl die toch net als Dankbaar gedaagde is in deze procedure. De conclusie wordt nog meer versterkt door de omstandigheid dat Moszkowicz Mauritz niet heeft gesommeerd tot betaling van 33.000 euro, waar hij volgens het huidige vonnis recht op heeft. Dit is het aan Mauritz toe te rekenen deel aan niet verjaarde dwangsommen. De bodemrechter heeft immers bepaald dat Moszkowicz deze 33.000 euro onterecht bij Dankbaar geëxecuteerd heeft en dit bedrag moest worden terugbetaald aan Dankbaar. Dat betekent echter dat hij dit bedrag bij Mauritz zou kunnen vorderen, en indien nodig beslag bij Mauritz zou kunnen leggen. Het is tekenend dat Moszkowicz dit heeft nagelaten.

Advertenties

Over Wim Dankbaar

researcher/publicist/ondernemer
Dit bericht werd geplaatst in Joris Demmink, Marianne Vaatstra. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s