Analyse van het vonnis (3)

Voorts neemt de rechtbank de wijze waarop verklaringen die van belang waren voor de totstandkoming van het boek werden verkregen in aanmerking. Hierover staat in het uitgegeven boek het een en ander opgetekend. De rechtbank wijst op de manier waarop geprobeerd wordt een verklaring van een zekere Wietze te verkrijgen. Eenzelfde methode wordt toegepast ten aanzien van aangever. Er wordt geprobeerd een verklaring te verkrijgen die past in de lezing van de schrijvers van het boek, waarbij wordt aangegeven dat er getuigen zijn die anders verklaren en waarbij wordt gedreigd met de gevolgen die de verschijning van het boek zal hebben, indien niet wordt ingegaan op het gedane voorstel. Op pagina 205 staat in dit verband opgemerkt: “Dat van die getuigenverklaringen was bluf. Althans, we hadden dat toen nog niet geheel rond. Je moet echter in een dergelijk dossier anticyclisch en onorthodox te werk gaan, omdat je anders niet ver komt.” De betreffende mailberichten staan in het boek opgenomen, zodat het niet anders kan dan dat verdachte van deze wijze van opereren door zijn medeverdachte op de hoogte was.

Inderdaad was ik op de hoogte van deze wijze van opereren van Hans Mauritz. So what? Deze wijze van opereren is juist in een zaak die een doofpot is geoorloofd bij getuigen die daderkennis hebben over de ware toedracht, maar dat om voor hen moverende redenen nooit hebben gedeeld. Om die daderkennis boven water te krijgen, mag ook best gebluft worden. Uitgangspunt blijft dat als een getuige echt niets te verbergen heeft, hij nooit een verklaring zal afleggen die niet waar is, ongeacht welke druk of bluf daarbij toegepast wordt.  Journalisten hebben immers niet de mogelijkheid om een getuige of verdachte zodanig onder druk te zetten dat deze een valse verklaring aflegt. Die middelen zijn  voorbehouden aan Justitie. Het is zeer hypocriet van deze rechtbank om ons enige pressie en bluf te verwijten bij het verkrijgen van een verklaring. Want deze rechtbank weet ook dat zulke methoden in overtreffende trap worden toegepast door Justitie.  Men hoeft alleen maar te denken aan Cees Borsboom, Ina Post, de Twee van Putten, enzovoort. Allemaal valse bekentenissen onder dwang.  Ernest Louwes kan er ook over meepraten. In beperking zeiden de rechercheurs tegen hem: Je vrouw heeft je ook al verlaten. Die ligt nu met een ander te krikken! Over bluf gesproken! Ondanks alle bluf heeft Ernest nooit bekend. Omdat hij zo onschuldig is als een pas geboren lammetje en blijkbaar sterk genoeg was om de druk en terreur van Justitie te weerstaan. Justitie betaalt zelfs grote bedragen aan criminelen om wel of niet iets te verklaren. Laatste voorbeeld is de Teevendeal. 4.7 miljoen  aan gemeenschapsgeld voor een drugsbaron. 

Wat wil de rechtbank nu eigenlijk zeggen? Dat alle drie kluisverklaarders  een valse verklaring hebben afgelegd? Door de bluf die door Hans Mauritz is toegepast? Opvallend is dat dit niet hardop wordt uitgesproken, het wordt slechts gesuggereerd. Als het hardop wordt uitgesproken is de noodzaak om vast te stellen of die kluisverklaarders nu wel of niet de waarheid verteld hebben, des te groter. Met andere woorden de noodzaak om hen op te roepen als getuigen. Het is duidelijk dat deze rechtbank dat koste wat kost moet voorkomen. Dit ondanks het feit dat de voorzitter tegen mij zei: We geloven wel dat u getuigen heeft die verklaard hebben en ook dat u te goeder trouw mocht aannemen dat wat zij verklaarden de waarheid was. Even laten bezinken….. Alleen al deze erkenning is een bevestiging dat ik nooit voor smaad veroordeeld had kunnen of mogen worden. Om vrij te spreken van smaad is het immers niet nodig om vast te stellen dat verklaarders de waarheid spraken. Nee, er is slechts nodig om vast te stellen dat de verdachte te goeder trouw mocht aannemen dat verklaarders de waarheid spraken. En dat laatste werd gewoon erkend door deze rechtbank! Een eerlijke rechtbank had toen al de zaak mogen afhameren met vrijspraak. De rechtbank erkende immers zelf dat is voldaan aan de exceptie zoals bedoeld in artikel 261 lid 3:

“Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat het te last gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastlegging eiste.”

Er wordt door deze rechtbank een zee van kromredeneringen en rechtsverkrachtingen toegepast om maar niet tot die vrijspraak te hoeven komen. Dat is des te kwalijker omdat ik nog een stap verder ga. Ik bied namelijk aan om niet alleen vast te stellen dat ik het als de waarheid mocht aannemen – iets wat nota bene reeds bevestigd werd door de rechtbank –  ik bied aan om vast te stellen dat het ook werkelijk de waarheid is. Dat is vast te stellen door de getuigen te horen. Maar dat wil de rechtbank niet. Dus de rechtbank wil niet weten wat de waarheid is. Waarom niet? Omdat dan de huidige “waarheid” van Jasper Steringa in elkaar dondert!  Het belang om deze doofpot dicht houden vindt deze rechtbank groter dan de belangen van een verdachte die de doofpot wil opengooien.  Dat is nu zonneklaar. En daarom moet deze verdachte van zijn rechten gestript worden. Een klokkenluider die het grootste schandaal van Nederland wil blootleggen, die moet geen eerlijk proces krijgen, nee, die moet de bak in! Althans van deze rechtbank. Vanuit de optiek van een oneerlijke partijdige rechtbank, is het best te begrijpen. De ramp is voor een deel van het OM en een deel van de rechterlijke macht  niet te overzien als ik word vrijgesproken. Het gaat niet om zomaar een deel van het OM, het gaat om de voormalige bazen van Justitie, Joris Demmink en Harm Brouwer. Vrijspraak is vooral voor deze lieden uit den boze. Vrijspraak zou namelijk het volgende betekenen:

Mijnheer Dankbaar, u mag blijven zeggen dat de moord op Marianne Vaatstra is gepleegd door asielzoekers in de caravan van Wolfgang Hebben. U mag blijven zeggen dat Wolfgang medeplichtig is aan de moord. Daarmee komen uw stellingen dat de werkelijke moordenaars door Justitie zelf zijn weggesluisd en uit de wind gehouden, in een geloofwaardiger daglicht te staan. Het zou best eens kunnen dat de top van Justitie deze toedracht reeds op de dag van de moord heeft vernomen van Faek Mustafa en hij daarom in opdracht van de driehoek tijdelijk in Musselkanaal is geparkeerd. Het zou dus best eens kunnen dat u hier een ongekend schandaal bij de lurven heeft. Het zou best kunnen dat onze directe collega Mr. Dölle een verkeerd vonnis heeft gewezen over de heer Steringa.

Je moet als onafhankelijke rechter wel sterk in je schoenen staan om vrijspraak te vonnissen, gezien bovenstaande consequenties. In zulke schoenen staan deze rechters dus duidelijk niet. Dat blijkt wel, want getuigen die bovenstaande toedracht kunnen toelichten, mogen niet worden gehoord. Dat is des te opmerkelijker omdat het theoretisch ook mogelijk is dat die getuigen alles ontkennen, bijvoorbeeld vast komt te staan dat Hans Mauritz alles bij elkaar gelogen heeft. Die kans is vrijwel nihil, maar ook dat zou een gunstig resultaat voor mij zijn. Dan moet immers worden vastgesteld of ik Mauritz te goeder trouw had mogen geloven. Het antwoord op die vraag is al besproken. Het is met  name negatief voor Mauritz, want dan zou blijken dat het gestelde over Wolfgang niet waar is en dat hij dat wist. Dan komt er in zijn geval ook nog eens laster bij. De kans is echter nihil omdat hij me afgelopen dinsdag nog het volgende liet weten: 

“Isabelle en Vos verklaren hoogstens dat Wolfgang liegt maar niets over zijn medeplichtigheid aan moord. Dat doen Piet, De Leeuwarder (hij eigenlijk niet) en De Visboer maar daar van is het de vraag of ze naar waarheid hebben verklaard.”

Laten we maar niet analyseren hoe stupide die laatste opmerking is, waar het om gaat is dat hij nog steeds 3 (of eigenlijk 2) getuigen beweert te hebben die over de medeplichtigheid van Wolfgang hebben verklaard. Dat het bij Piet en de Leeuwarder om Faek en Rida gaat, heb ik inmiddels zelf kenbaar gemaakt. Voorts noemt hij Isabella en Vos, die duidelijk kunnen maken dat Wolfgang liegt in zijn aangifte. Deze getuigen zijn minstens zo belangrijk. Op een valse aangifte kun je immers in een normale rechtsstaat niet veroordeeld worden. Maar daar komt nog iets bij. Dit zijn getuigen die volkomen vrijwillig en vrij van enige bluf of pressie hun verklaringen hebben gedaan. Bovendien zijn het getuigen die niet Mauritz heeft gesproken, maar ikzelf. Ver voor de publicatie van het boek, dus voor deze getuigen geldt de kromredenering van de rechtbank helemaal niet dat ik ze niet zelf voor de publicatie van het boek heb gesproken.  Daarnaast zijn hun getuigenissen volledig vastgelegd in geluidsopnamen met hun uitdrukkelijke toestemming! Maar ook deze getuigen wilde de rechtbank niet in haar bankje zien. Een valse aangifte kan immers niet tot een veroordeling leiden. Enough said.

Verder zijn er nog meer getuigen door mij op band en/of papier vastgelegd. Onder meer AZC directeur Louis Uijl (RIP) en Alexandra. Deze verklaren weliswaar niet over Wolfgang maar wel over de doofpot van Justitie.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte onvoldoende en onzorgvuldig bronnenonderzoek verricht. In plaats daarvan is hij volledig afgegaan op hetgeen de medeverdachte hierover verklaarde, terwijl hij op de hoogte moet zijn geweest van de manier waarop verklaringen werden verkregen. De rechtbank is van oordeel dat verdachte aldus niet in redelijkheid te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat aangever op enigerlei wijze betrokken was bij de moord op Marianne Vaatstra. Gelet daarop behoeft het verweer dat verdachte met de publicatie het algemeen belang diende, geen bespreking.

Holy cow! Onvoldoende en onzorgvuldig bronnenonderzoek verricht?  De publicatie dat de moord door asielzoekers de moord op Marianne in de caravan van liegende Wolfgang is gepleegd, dat Justitie dit vanaf dag 1 wist en in de doofpot heeft gestopt, dient geen algemeen belang? Wat zullen we daar nu even op verzinnen dat dit “geen bespreking” behoeft! No problem, we hebben het al! Onvoldoende en onzorgvuldig bronnenonderzoek verricht!


Oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek op de terechtzitting en de over hem opgemaakte rapportage, het hem betreffende uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de raadsman.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van smaadschrift. Hij heeft samen met de medeverdachte een boek geschreven en uitgegeven, waarin aangever met naam en toenaam in verband wordt gebracht met de moord op Marianne Vaatstra.

Verdachte heeft zich helemaal niet schuldig gemaakt aan smaad! Verdachte vertelt de waarheid die door een corrupt Justitie in de doofpot is gestopt!  

Dit boek werd in diverse boekhandels en ook op internet aangeboden. Met zijn beschuldiging heeft verdachte de eer en goede naam van aangever onherstelbaar en op grove wijze aangetast.

Verdachte heeft de eer en goede naam van Wolfgang helemaal niet aangetast. Er is geen goede eer en naam van Wolfgang. Wolfgang is medeplichtig aan de moord op Marianne Vaatstra. Wolfgang moet in de bak zitten. Of beter gezegd: hij had zijn straf al moeten uitzitten. 

Door de beschuldigingen in de vorm van een boek te verspreiden heeft verdachte de indruk gewekt dat men met de uitkomsten van een gedegen onafhankelijk onderzoek te maken heeft dat de lezer geneigd is serieus te nemen en betrouwbaar te achten. De schade voor aangever is daardoor des te groter.

Mijn onderzoek is een stuk meer gedegen en onafhankelijk dan het zogenaamde “onderzoek” van deze lui.  De schade voor Wolfgang had moeten zijn een jarenlange gevangenisstraf! Niet zijn klaagzang over een boek waarin de waarheid over zijn rol bij deze moord staat. Die schade valt in het niet bij de schade die een goede Justitie hem had moeten opleggen!  

De rechtbank heeft tevens in aanmerking genomen dat verdachte, blijkens het hem betreffende uittreksel uit de justitiële documentatie, eerder onherroepelijk is veroordeeld voor een soortgelijk strafbaar feit, eveneens verband houdende met het onderzoek naar de moord op Marianne Vaatstra. Verdachte heeft hiervoor onder meer een voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd gekregen, waarvan thans de tenuitvoerlegging gevorderd wordt. De oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf heeft verdachte er niet van weerhouden zich opnieuw schuldig te maken aan een soortgelijk feit.

Nee, natuurlijk heeft mij dit er niet van weerhouden mij “schuldig” te maken aan een soortgelijk feit.  Het vorige feit was immers ook geen strafbaar feit. Dat heeft eenzelfde  corrupte rechtbank ervan gemaakt. In Noord Nederland moeten de misdrijven van Demmink en Brouwer koste wat kost beschermd worden. Het ging over Isabella die door Faek was bedreigd met de dood.  Het was ook zuiver de waarheid. Het ging over Isabella die door Faek was bedreigd met de dood. “Als jij niet stopt met praten word jij ook vermoord!” Een aangifte die nooit is vervolgd, omdat Faek al stiekem in Musselkanaal  was geparkeerd. Het ging over een vriend van Ali Hassan die door Isabella in 2009 werd gezien met de “kleine vieze rot Ali”. Het ging over de bedreiging die deze vriend van Ali vervolgens deed aan Isabella. Een afspraakje willen maken met Isabella op Koninginnedag 2009 na middernacht. Precies hetzelfde tijdstip waarop Marianne 10 jaar eerder werd vermoord.

Wordt vervolgd in deel 4.

U kunt ook dit artikel lezen.

Speciaal aanbod voor acht boeken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Wim Dankbaar

researcher/publicist/ondernemer
Dit bericht werd geplaatst in Joris Demmink, Marianne Vaatstra. Bookmark de permalink .

21 reacties op Analyse van het vonnis (3)

  1. hansjohn zegt:

    “Dit ondanks het feit dat de voorzitter tegen mij zei: We geloven wel dat u getuigen heeft die verklaard hebben en ook dat u te goeder trouw mocht aannemen dat wat zij verklaarden de waarheid was”

    Hier was je vlgs de voorzitter dus wel ter goeder trouw.
    Zo’n uitspraak kun je toch in het hoger beroep naar voren brengen?

  2. ==
    getuigen die daderkennis hebben over de ware toedracht, maar dat om voor hen moverende redenen nooit hebben gedeeld. Om die daderkennis boven water te krijgen,
    ==

    Het begrip ‘daderkennis’ betekent iets heel anders.

    • Wim Dankbaar zegt:

      O ja? Iemand die zegt dat ie getuige was van de moord, dat vindt jij geen daderkennis?

      • Ziva zegt:

        Nope Wim, dat is geen daderkennis.

        • Wim Dankbaar zegt:

          Huh? Iemand die bij de moord aanwezig was, dat is geen daderkennis?

          • Ziva zegt:

            Nope, zeggen dat je bij een moord aanwezig bent geweest is niet een teken of getuigenis van daderkennis.

            • Wim Dankbaar zegt:

              You’ve lost me here.

              • Ziva zegt:

                Daderkennis houdt in kennis van specifieke contextuele details. Dus, wat voor een kleur onderbroek, wat voor een wapen is gebruikt voor de toegebrachte verwondingen, welke spaghetti zat in het bord dat het slachtoffer at, wat voor een houding had het slachtoffer vlak voor dat je toesloeg, etc etc. Kennis dus die specifiek linkt naar de situatie van het moment.

                Zeggen dat je bij de moord aanwezig was, is dus geen daderkennis. Het zegt namelijk helemaal niets, en bewijst nog minder. Zeggen dat ‘ze’ zat op de stoel rechts naast het raam en toen heb ik linksachter haar met een snelle beweging het keukenmes langs de hals gehaald, zegt wel wat, en kan getuigen van daderkennis. (slachtoffer is de keel doorgesneden, van rechts naar links met een voorwerp dat een keukenmes zou kunnen zijn).

                Is het slachtoffer echter met een vuurwapen gedood, dan is deze daderkennis dus vals, ook al beweert de verdachte bij hoog en laag dat hij bij de moord aanwezig is geweest.

    • Peter V. zegt:

      Het begrip daderkennis betreft volgens mij kennis over omstandigheden rond de toedracht van een misdrijf die alleen bij de dader en bij politie/justitie bekend zijn. Daderkennis wordt vaak bewust door politie/justitie geheim gehouden, om meerdere redenen.
      Een van de redenen is om een middel te hebben om valse bekentenissen van echte bekentenissen te kunnen onderscheiden. Als iemand een misdrijf bekent, dan kun je die persoon testen op daderkennis om uit te vinden of hij het echt gedaan heeft.
      Een andere reden is om een sterk bewijs tegen een verdachte te krijgen als een verdachte zich tijdens een verhoor verspreekt en blijk geeft over daderkennis te beschikken.
      Ik hoop dat ik het begrip daderkennis goed uitgelegd heb.

  3. 261 Sr lid 3:
    ==
    Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat het te last gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastlegging eiste.
    ==

    Welke letter van het woordje ‘en’ vind je moeilijk te begrijpen?

    https://en.wikipedia.org/wiki/Lazy_evaluation

    • Wim Dankbaar zegt:

      Ik snap niet wat je bedoelt, Ruud.

      • Ruud bedoelt dat een justitiële doofpot bloot leggen geen algemeen belang dient…

        • naamlost zegt:

          De rechter heeft angstvallig vermeden zich uit te spreken over de algemeenheid van het belang. Er worden getuigen aangevraagd met als doel te bewijzen dat Wim te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat wat er beweerd is, de waarheid is. De rechter wees dat verzoek af met ongeveer volgende argumentatie: “We geloven wel dat u getuigen heeft en dat zij verklaard hebben wat u zegt dat ze verklaard hebben. En ook dat u mocht aannemen dat die verklaringen de waarheid zijn.”. Maar in het vonnis zegt de rechter dat Wim helemaal niks had mogen aannemen en dat ze daarom niet eens willen denken over het algemeen belang. Tja dat klinkt als oplichting en niet als rechtspraak in mijn ogen.

    • HRK zegt:

      Wim heeft al meerdere malen gemotiveerd aangegeven, volgens mij ook in zijn verweer, dat en waarom zijn publicaties het algemeen belang dienden. Zijn verweer was dat het het bloot leggen van corruptie het algemeen belang diende (c.q. dat het algemeen belang dit eiste).

      Ik denk ook niet dat dat het grootste geschilpunt was. De rechter heeft geconcludeerd dat hier geen sprake was van goede trouw. Dat was het struikelblok in deze casus. Ik vind dat persoonlijk een kulredenering, met name omdat zijn aanbod tot getuigenverhoren is geweigerd.

      • Wim Dankbaar zegt:

        Het klopt niet helemaal wat je zegt. De rechter heeft juist wel gezegd dat er sprake is van goede trouw. Tijdens de zitting. Maar in het vonnis dan weer niet. Dat maakt het vonnis ook zo krom.

  4. Wim Dankbaar zegt:

    Daderkennis is kennis over de daad en/of de dader. Als iemand zegt dat de daad daar en daar gepleegd en de dader met name noemt, omdat hij er getuige van was.dan is dat daderkennis. Bij uitstek! Daderkennis is niet per se voorbehouden aan de dader(s) zelf. Ook getuigen of medeplichtigen kunnen daderkennis hebben.

  5. hansjohn zegt:

    Daderkennis had de zgn dader Jasper S.. dan weer niet, dwz er is niet ter sprake gekomen waar uit die daderkennis zou bestaan.

  6. Ik ben erg benieuwd wat Ziva en Ruud van de daderkennis van Jasper vinden, of eigenlijk het ontbreken daarvan?

    Daarnaast is het gesteggel met woorden. Of het nu daderkennis of medeplichtigekennis was. Hij weet van de moord wie wat en waar gedaan heeft.

  7. Als dat trouwens de grootste gaten zijn die in je verhaal te schieten zijn, dan is dat denk ik veelzeggend…

  8. Wim Dankbaar zegt:

    https://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Marion_en_Romy_van_Buuren

    De broer van Okan had ook daderkennis, hoewel hij zelf niet bij de moord betrokken was.

    In 2002 legde de broer van Okan, de toen 24-jarige Özgur Oktay, bij Peter R. de Vries een verklaring af dat Okan Oktay zowel zijn ex-vriendin als zijn dochter had vermoord en vertelde hij dat hij zijn broer geholpen had om de lichamen te begraven in de duinen tussen Egmond en Bergen. Waarom zijn broer de dubbele moord had gepleegd, wist Özgur niet. Na de dood van zijn broer kreeg Özgur naar eigen zeggen last van zijn geweten en heeft hij de ouders van Van Buuren de plek aangewezen waar Marion en haar dochtertje Romy begraven lagen. De lijken werden op de aangewezen plaats aangetroffen. De verdwijning van het tweetal in 1997 en de uiteindelijke vondst van de lichamen in 2002 zorgden vijf jaar lang voor veel publiciteit in de Nederlandse media. Özgur Oktay werd uiteindelijk vervolgd voor medeplichtigheid aan de moord.

  9. Wim Dankbaar zegt:

    Net aangifte tegen Wolfgang gedaan. Voor valse aangifte en laster.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s