Analyse van het vonnis (1)

Verscheidene mensen hebben het PDF document naar gewone tekst geconverteerd, zodat ik nu kan knippen en plakken. Mijn commentaar op de fragmenten zijn cursief weergegeven. Alle gebeurtenissen overziende, voor tijdens en na de zitting, durf ik rustig te stellen dat dit vonnis al voorgekookt was voordat de zitting begon. Op het eerste gezicht wellicht een boude stelling, maar ik zal dit gedegen onderbouwen. Vooringenomen, partijdige rechters dus, die het als een missie zien om de door mij beweerde doofpot dicht te houden. Een soortgelijke gang van zaken als in het onderstaande vonnis:

http://www.crimesite.nl/vonnis-holleeder-dossier-doorgestoken-kaart/

http://sebastiaanbeens.nl/advocaten-geschokt-kort-geding-holleeder/

In die laatste link geeft zelfs onze vriend Yehudi nog een opvallend commentaar.

Laat ik vooropstellen dat ik meer dan ooit zeker ben dat mijn versie van de moord de juiste is. Nogmaals in een notendop: Marianne is in de caravan van Wolfgang vermoord door Ali Hassan (en vrijwel zeker Haval Ali) met Faek Mustafa Wolfgang en Ludger Dill erbij. Faek heeft deze toedracht op dag 1 verteld op het politiebureau van Jan Verkaik. Ali Hassan is door Joris Demmink en Harm Brouwer via het grenshospitium naar Noorwegen gebonjourd. Faek is 2 dagen later overgeplaatst naar Musselkanaal om toen de rust was wedergekeerd, een verblijfsvergunning te krijgen. Haval Ali  heeft Justitie op eigen kracht laten ontsnappen terug naar Irak. Jarenlang heeft Justitie gelogen en bedrogen om deze waarheid onder de pet te houden, bewust een verkeerde Ali opgepakt om zo de weggesluisde Ali uit te sluiten, bewijsmateriaal, zoals het bebloede trainingsjack van Ali, verdonkeremaand, feiten en getuigen voor de ware toedracht genegeerd en geïntimideerd. Mede door mijn publicaties en mijn gezuig bij Justitie, ook uit naam van Maaike Vaatstra, dreigde deze waarheid aan het het licht te komen. Justitie heeft toen de waarheid met hun eigen “waarheid” begraven ten koste van een onschuldige, labiele, kneedbare veeboer met een persoonlijkheidsstoornis, ook wel disassociatieve fugue genoemd. Je hoeft niet zo gek als een deur te zijn om een moord op je te nemen die je niet hebt gepleegd – daar heeft Justitie wel haar methodes voor, daar kunnen Ina Post, Cees Borsboom en de Twee van Putten over meepraten –  maar wel om dit jaren later nog vol te houden, laat staan te beweren dat het allemaal de schuld van je vader is.  (Maar ook die zijn er, In 2012 werd in Zweden nog een “seriemoordenaar” vrijgesproken die 30 moorden had bekend, waar hij niets mee te maken had.) Met dank ook aan advocaat Jan Vlug, die zijn diensten voor het OM reeds had bewezen in de Deventer moordzaak. Oftewel, Justitie heeft haar bedrog bedekt met een nog groter bedrog. Weliswaar op een voor het publiek overtuigende manier, want een normale burger durft niet te veronderstellen dat een deel van Justitie zo crimineel is om willens en wetens een DNA match te beweren (zonder ook maar enig bewijs) of een zondebok tot een bekentenis te dwingen. Dit is het principe van de “Grote Leugen”: 

De Grote Leugen (Duits: Große Lüge) is een propagandatechniek. De term werd bedacht door Adolf Hitler en hij noemde het in zijn autobiografie Mein Kampf “een zo kolossale leugen dat niemand zou kunnen geloven dat iemand de waarheid zulk grof geweld aan zou doen”.

Het behoeft geen betoog dat Justitie er alles aan gelegen is om dit dubbele megabedrog, het vrijleiden en -pleiten van de daders en uiteindelijk een veeboer ervoor laten opdraaien, nooit en te nimmer uit te laten komen. Het afbreukrisico daarvan is monstrueus. Dat zijn dingen die wij als brave burgers maar beter niet moeten weten. Het mag dan ook geen wonder heten dat Harm Brouwer als OM baas de portefeuille “gevoelige zaken” onder zijn beheer kreeg. Daartoe behoorden onder meer de Schiedammer Parkmoord, de Deventer moordzaak, de Vaatstra zaak en de pedofilie zaak van zijn vriend Joris Demmink.

Nu is er nog maar één lastpak over die Justitie blijft beschuldigen van een mega-doofpot, ondanks het overtuigende DNA bewijs en bekentenis, de enige twee bewijsmiddelen die Justitie heeft (gecreëerd) tegen Jasper Steringa. Die lastpak is Wim Dankbaar, die voor het Wolfgang scenario een veelvoud heeft van de twee bewijzen van Justitie. Een oppervlakkige lezing van de bekentenis van Steringa doet elk weldenkend mens al inzien dat deze onmogelijk is en hem ingeprent is door Justitie. En van de DNA match vraagt niemand zich af wat het bewijs is, anders dan de bewering van Justitie. De acceptatie ervan bestaat slechts  bij de gratie van het vertrouwen dat de bevolking in Justitie moet kunnen hebben, het idee dat de overheid nooit de waarheid zulk een grof geweld aan zou kunnen doen. Voor de bewering hoeft Justitie dan ook geen enkel bewijs te leveren. Geen contra-expertise door een onafhankelijk instituut op basis van het originele sporenmateriaal (dat inmiddels vernietigd is, dus die kans is ook vervlogen). Geen uitleg over de procedures hoe de match tot stand kwam. Geen namen van betrokkenen die de match hebben gevonden, laat staan over de wijze waarop.

Gezien de belangen die hier voor het OM in deze zaak op het spel staan, en deels ook voor de rechterlijke macht, is het niet meer dan logisch dat die laatste lastpak gestopt moet worden. Het liefst zouden ze hem de nek omdraaien, maar om hem waar mogelijk als een obsessieve malle Eppie af te schilderen is natuurlijk ook al effectief. Dat Wim in feite een edele missie op zich heeft genomen om onze rechtsstaat van deze criminele elementen te zuiveren ter verbetering van de maatschappij en in het algemeen belang, ondanks alle tegenstand die hij ondervindt, zul je dan ook in geen enkel medium lezen. Dat vinden alleen de lezers van Het Vaatstra Complot, die niet meer geremd worden door kennis van zaken, bevrijd van de het OM napapegaaiende media. 

Het is dus ook niet meer dan logisch dat als er een strafzaak tegen Wim wordt aangespannen, hij deze MOET  EN ZAL verliezen. Dit voegt immers toe aan de demonisering en beschadiging van deze onwelgevallige klokkenluider. In het licht van alle malversaties en leugens die het OM reeds heeft begaan in deze zaak, is het dan ook naïef om te veronderstellen dat het OM zo’n zaak door onpartijdige rechters zonder vooropdracht  zou laten doen. Wim moet en zal veroordeeld worden. En dat kan alleen maar als de normale rechtsgang wordt verkracht en hij gestript wordt van al zijn grondrechten.  Dat gebeurt dan ook in optima forma in deze rechtszaak, hetgeen ik hieronder aan de hand van het vonnis zal aantonen. Men kan zich afvragen: Waarom ga je dan toch door, in een hoger beroep en dergelijke, als je meent dat het zo corrupt is dat je geen kans maakt? Antwoord: Omdat ik nog steeds geloof dat hier een rechtsstaat bestaat, dat er ook eerlijke, onafhankelijke en onpartijdige rechters zijn.

Beoordeling van het bewijs

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geconcludeerd dat het primair ten laste gelegde kan worden bewezen en dat verdachte zich aldus met de medeverdachte schuldig heeft gemaakt aan smaadschrift. Door het uitgeven van een boek waarin aangever nadrukkelijk in verband wordt gebracht met dan wel medeplichtig wordt geacht aan de moord op Marianne Vaatstra is sprake van telastlegging van een bepaald feit, waardoor aangever in zijn eer en goede naam is aangetast.

Hier beginnen de rariteiten al. Van het aantasten van eer en goede naam kan alleen sprake zijn als het gestelde niet waar is en/of geen algemeen belang dient. Is het wel waar, dan kan van smaad geen sprake zijn. Dan behoort Wolfgang ook helemaal geen goede naam en eer te hebben, althans niet voor wat betreft de moord op Marianne Vaatstra. Dan hoort hij in de bak te zitten. Maar dat geldt natuurlijk helemaal voor Joris Demmink en Harm Brouwer. Verderop zullen we zien dat de rechters de verdachte alle middelen ontnemen om te bewijzen dat het gestelde te waarheid is. En dit dus een oneerlijk proces was. Daaruit blijkt reeds de partijdigheid. Deze rechters wilden niet weten of onderzoeken of het gestelde waar is. 

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde. Hiertoe heeft hij aangevoerd dat sprake is van de situatie zoals omschreven in artikel 261 lid 3 van het Wetboek van Strafrecht, hetgeen gelet op de formulering in dat artikel tot vrijspraak zou moeten leiden.

Verderop zullen we zien in welke bochten de rechters zich wringen om te betogen dat van bovengenoemde situatie geen sprake zou zijn.  

Het oordeel van de rechtbank

Bewijsmiddelen

De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.

  1. De door verdachte op de terechtzitting van 21 juni 2016 afgelegde verklaring, voor zover inhoudende:

Ik heb met medeverdachte Mauritz een boek geschreven en uitgegeven met als titel: “Het verboden dagboek van Maaike Vaatstra”, met als ondertitel “de schokkende onthulling over de werkelijke daders van de moord op Marianne Vaatstra”. De in de tenlastelegging opgenomen passages omtrent W. Hebben staan in dit boek opgenomen. Ik heb in het boek willen aangeven dat Wolfgang Hebben iets met de moord op Marianne Vaatstra te maken heeft.

Totale onzin. Ik heb dit NIET verklaard tijdens de zitting. Ik had het wel kunnen doen, want met zo’n verklaring is niets mis, maar ik heb dit niet tijdens de zitting gedaan. Dit is dus gewoon verzonnen!  Dat  ik in het boek heb willen aangeven dat Wolfgang Hebben iets met de moord op Marianne Vaatstra te maken heeft, dat heb ik al helemaal niet verklaard. Ik heb willen aangeven dat Justitie vanaf dag één wist dat Wolfgang Hebben bij de moord betrokken en medeplichtig was. En dat Justitie dus crimineel heeft gehandeld. Dat heb ik verklaard! Dat is nu net een belangrijk nuanceverschil waar deze rechters overheen stappen. Het gaat mij niet om Wolfgang, het gaat mij om Justitie. Dat is de misstand die ik wil blootleggen, en dat heb ik duidelijk uitgelegd. Dat je dat niet terugvindt in het vonnis, is tekenend. Deze rechters willen niets horen over de schuld van Justitie in deze doofpot.  

  1. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van aangifte van Politie Noord- Nederland d.d. 17 juli 2014, opgenomen op pagina 20 e.v. van het dossier met nummer 2014076532 d.d. 17 september 2015, inhoudende als verklaring van Wolfgang Hebben:

Ik doe aangifte tegen Dankbaar en Mauritz. Zij zijn schrijvers van het boek “Het verboden dagboek van Maaike Vaatstra. In dit boek word ik met naam en toenaam genoemd. In het gehele boek worden uitspraken gedaan over mij. De schrijvers stellen in het boek dat ik medeplichtig ben aan de moord op Marianne Vaatstra. Ik verwijs u voor verdere informatie hierover naar het boek welke ik aan u geef om bij het proces-verbaal te voegen.

In november/december 2013 werd ik gebeld door een man die zei dat hij een boek wilde gaan schrijven over de moord op Marianne Vaatstra. Ik maakte een afspraak met hem en zijn medeauteur. Op een dag in november/december kwamen er twee heren bij mij die zich voorstelden als Wim Dankbaar en J. Hans Mauritz. Ze stelden vragen aan mij of ik Ludger Dill en Ali en andere genoemde mensen ook kende. De meeste vragen aan mij werden gesteld door Mauritz. Ik gaf aan dat ik de genoemde mensen niet kende. Ik gaf nog enkele referenties die mijn verhaal konden bevestigen. De schrijvers gingen weg. Ze hadden mij wel verteld dat het boek in januari 2014 uit zou komen. Er volgde nog een keer een ontmoeting met de heer Mauritz. Dit was enkele weken na de eerste afspraak. In dit gesprek ging Mauritz wat dieper op de zaken in. Ook gaf hij aan dat hij mijn eerste antwoorden als leugens beschouwde. Hij gaf daarbij ook aan dat als ik antwoorden gaf die bij zijn visie pasten hij mij goed zou behandelen in het boek. Ik wilde gewoon dat de waarheid in het boek kwam. Ik heb dit heel goed onthouden omdat dit mij zeer tegen de borst stuitte. Ik heb gezegd dat ik dit niet wilde. Ik heb aangegeven dat Mauritz weg moest gaan en dat ik geen contact meer met hem wilde. Mauritz verliet toen mijn woning. Nadien ben ik meerdere keren door Mauritz gebeld. Mauritz gaf aan dat hij bewijzen had dat ik de eerder genoemde mensen wel kende en dat de moord in mijn caravan was gepleegd. Ik ben door dit alles heel erg beschadigd. Mijn naam is tot aan mijn dood kapot.

Hier wordt wederom bevestigd dat Wolfgang Faek, Ali , Marianne en Ludger nooit heeft gekend. Welnu, dit is een knalharde leugen, ergo een valse malafide aangifte. Een leugen die ik kan bewijzen middels rechtsmiddelen waar ik recht op heb. Rechtsmiddelen die werden afgewezen. Wat de rechters daarmee zeggen, komt op het volgende neer: Wij hebben geen interesse om vast te stellen of de heer Hebben over cruciale zaken liegt in zijn aangifte. Ook op basis van een valse aangifte komen wij wel tot een veroordeling.  

Bewijsoverweging

Ten aanzien van de vraag of de in het boek over aangever opgenomen passages als smadelijk kunnen worden aangemerkt, overweegt de rechtbank het volgende. Aangever wordt genoemd in het boek met als ondertitel “de schokkende onthulling over de werkelijke daders van de moord op Marianne Vaatstra” en aan hem wordt hierin een bepaalde mate van betrokkenheid toegedicht bij deze moord en andere kwalijke zaken. Door aangever op deze wijze in verband te brengen met een ernstig misdrijf als moord, hebben verdachte en de medeverdachte aangever in een kwaad daglicht gesteld en is hij in zijn eer en goede naam aangetast.

Nogmaals, deze redenering gaat slechts op wanneer het gestelde niet waar zou zijn en/of publicatie ervan geen algemeen belang dient. Dan is het smaad! Maar als het waar is dan wordt Wolfgang niet in zijn eer of goede naam aangetast. Dan is er op dit terrein geen eer en goede naam te behalen of te houden. Maar deze rechtbank wil niet weten, laat staan onderzoeken of het gestelde waar is. In feite impliceert de rechtbank hier dat het gestelde niet de waarheid is, dat is de aanname, anders kun je immers niet tot zo’n uitspraak komen. Dit is vooringenomenheid ten top! Een rechtbank die overtuigd is dat het gestelde de waarheid is, kan het gestelde nooit tot  smaad bestempelen. Maar de rechtbank wil zich niet laten overtuigen. Zij wil niet horen van Isabella of Thomas Vos dat Wolfgang liegt, laat staan van Faek dat hij op dag 1 al aan de politie heeft verteld dat hij getuige was van de moord in de caravan Wolfgang. De rechtbank houdt liever vast aan haar vooringenomen stelling dat het gestelde niet de waarheid is, zonder bewijzen voor het tegendeel te willen zien of horen. 

Daaraan doet naar het oordeel van de rechtbank niet af dat het bij bepaalde aantijgingen gaat om citaten van anderen of dat hierbij termen als “wellicht”, “zeer waarschijnlijk” /’mijmeren” en “sterk de indruk wekt” zijn gebruikt, waarmee verdachte en diens medeverdachte kennelijk hebben beoogd de aantijgingen aan het adres van aangever niet als “eigen overtuiging” te formuleren. Naar het oordeel van de rechtbank moeten de aan het adres van aangever gedane aantijgingen, in onderling verband en samenhang bezien, worden geplaatst in de context van het gehele boek, dat onder meer de beschuldiging inhoudt dat aangever op enigerlei wijze betrokken is geweest bij de moord op Marianne Vaatstra, waardoor de uitingen een smadelijk karakter hebben.

Ook deze redenering slaat nergens op. Juist in onderling verband, samenhang en in de context van het boek, gezien de bewijzen die er reeds verzameld waren, is het volstrekt geoorloofd om over bepaalde zaken die nog niet bewezen zijn te speculeren dan wel aannemelijk te maken. Voorbeeld: Als je al weet van meerdere betrouwbare getuigen dat Wolfgang liegt over zijn kennis aan Ludger, Faek, Ali en Marianne, je hebt zelfs een verklaring van Faek dat de moord in zijn caravan is gepleegd, je weet bovendien dat Wolfgang heeft gelogen over zijn alibi, zijn auto in Duitsland heeft laten vernietigen en zijn caravan in vlammen opging, dan is het helemaal niet onverantwoord om het “zeer waarschijnlijk” te achten dat hij met zijn auto het lijk van Marianne in een weiland heeft gedumpt en vervolgens zijn auto en caravan heeft vernietigd om sporen uit te wissen. Helemaal als je weet dat ook volgens het OM Marianne 3 liter bloed heeft verloren, die echter niet gevonden werd op de vindplaats van haar lichaam. Dan mag je rustig zeggen dat ze dat bloed “wellicht” in de caravan van Wolfgang heeft verloren. Als je dan ook nog weet dat Justitie gelogen heeft over het tijdstip en de oorzaak van de caravanbrand (kortsluiting midden in de nacht in een onbewoonde caravan), bovendien aan Isabella heeft ontkend dat het om de caravan van Wolfgang ging, bovendien Wolfgang vrijgepleit heeft omdat zijn DNA niet matchte met het gevonden sperma (logisch als je Marianne niet verkracht hebt, maar er wel bij was), dan is het helemaal niet journalistiek onverantwoord om te zeggen dat dat “sterk de indruk wekt”  dat Wolfgang door Justitie wordt beschermd, terwijl Justitie ook had moeten inzien dat Wolfgang zich zo verdacht had gemaakt als een “pyromaan in een hooiberg”. Zo’n speculatie vindt voldoende grond in de reeds beschikbare feiten.

De redenering van de rechtbank wordt ronduit belachelijk als zij het lef zou hebben om Faek op te roepen, waarbij het zeer wel mogelijk is dat hij zijn verklaring onder ede gestand zal doen. Dat heeft NIETS te maken met het overdoen van de Vaatstra zaak, maar alles om mij vrij te kunnen spreken van smaad. Daar gaat het  in deze rechtszaak om. Maar dat vrijspreken wil deze rechtbank overduidelijk niet!

Zo kan het ook: 

“De rechtbank is van oordeel dat de inkleding van de gewraakte artikelen de toets der kritiek kan doorstaan, dat de journalist die de betreffende artikelen heeft geschreven en het AD voldoende zorgvuldig onderzoek hebben gedaan, dat er voor de gewraakte artikelen voldoende fundament bestond in de vorm van serieus te nemen aanwijzingen en bronnen die de geuite beschuldigingen konden (en kunnen) dragen, dat in voldoende mate de gelegenheid tot wederhoor is geboden en dat de belangen van het AD bij publicatie over het betreffende onderwerp van maatschappelijk belang zwaarder moeten wegen dan het belang van eiser bij het achterwege laten daarvan.”

Bovenstaand fragment komt uit het vonnis over de smaadzaak van Joris Demmink tegen het AD met als resultaat vrijspraak voor het AD. Er zijn dus wel degelijk ook nog eerlijke, onpartijdige, onafhankelijke rechters die een zaak op een rechtmatige manier toetsen, en wellicht zich ook schamen dat Joris Demmink jarenlang hun Justitie heeft mogen leiden. Tot die groep behoren mijn rechters dus niet.

Daaraan doet evenmin af dat aangever reeds eerder door anderen in verband is gebracht met het tenlastegelegde feit. Die omstandigheid maakt niet dat jegens aangever niet langer smadelijke uitingen geuit zouden kunnen worden.

Ook bullshit! De omstandigheid dat Wolfgang al veel vaker en veel eerder in verband is gebracht met de moord, zonder dat hij daartegen iets heeft ondernomen, behalve dan met naam en toenaam de media op te zoeken om zich vrij te pleiten, is wel degelijk van belang. Als een publicist dan ontdekt dat er hiaten en leugens in zijn verhaal zitten, dan mag je natuurlijk niet gaan piepen als dit bekend wordt gemaakt. Ook niet als je naam weer wordt genoemd, want daar ben je immers zelf mee begonnen. Tijdens de rechtszaak maakte de rechter een punt van het noemen bij naam en toenaam van de klager. In dit geval kan Dankbaar dit niet verweten worden. De rechters zouden nog een punt hebben als de eerdere verdenkingen, die reeds begonnen nadat Wolfgang’s caravan affikte – onder meer Marianne’s moeder verwijt in haar dagboek Justitie dezelfde bescherming van Wolfgang – wild en lichtvaardig waren. Zo dit al het geval zou zijn, claim ik naderhand veel sterkere bewijzen en getuigenissen te hebben gevonden, die allerminst wild en lichtvaardig genoemd kunnen worden. Juist als iemand al jaren in verband wordt gebracht met een ernstig strafbaar feit, in dit geval zo’n beetje de meest gepubliceerde moord van Nederland, nodig je een goede journalist uit om die verdenkingen te onderzoeken. Als je dan bewijzen vindt dat die verdenkingen terecht zijn, hoor en wederhoor toepast, waarbij duidelijk wordt dat de betrokken liegt, mag je zeker publiceren!

Ook hier kunnen deze rechters nog wat leren van het Demmink vonnis:

“Het AD betwist zowel de onrechtmatigheid van de gewraakte publicaties als de gestelde daaruit voortvloeiende schade. Het standpunt van het AD komt erop neer dat de beschuldigingen die in de gewraakte publicaties besloten liggen voldoende steun vinden in de feiten en dat de publicatie van de gewraakte artikelen is geschied na een zorgvuldige afweging, waarbij zowel de persoonlijke belangen van [eiser] als het publieke belang zijn betrokken en ook hoor en wederhoor is toegepast.”

Integendeel, door de vorm waarin de uitingen zijn gedaan – een boek met een oplage van een paar duizend stuks – hebben verdachte en zijn medeverdachte een ruimer en (deels) ander publiek gezocht dan diegenen die reeds eerder op andere wijze (veelal via internet) op de hoogte waren van de beschuldigingen aan het adres van aangever.

Dus een boek is erger dan een weblog? Onzin, mijn weblog is en wordt meer gelezen dan het boek, alleen al omdat het gratis is. Ruchtbaarheid is ruchtbaarheid, het type medium is irrelevant. Waarom mag ik dan tot op de dag van vandaag in een boek dezelfde “smaad” blijven plegen als waarvoor ik ruim twee jaar geleden veroordeeld ben? Met wat voor amateurs heb ik te maken? Weten ze nu echt niet dat al deze “smaad” jegens de “slachtoffers” uit de vorige zaak, en de “smaad” jegens Wolfgang Hebben nog steeds in mijn huidige boek “Het Vaatstra Complot” staat?  Welnu, beste mensen, dat weten zij wel! Voorzitter Lootsma zei het nog tijdens de zitting! Toen ik het boek omhoog hield. Kijk, hier staat Demmink op de voorkant als “Hoofd Doofpot”. Maar hij doet niks! Hoe kan dat nou? O ja,  zei Lootsma: Dat is uw nieuwe boek! Men weet het donders goed.  Dus waarom wordt dit boek niet verboden in het vonnis? En waarom worden de “smadelijke” uitlatingen over Wolfgang op mijn weblog niet verboden? Nu blijft de arme man maar last houden van de “smaad”. Als je dan zo graag voor Wolfgang’s belangen, eer en goede naam wilt opkomen, waarom vergeet je dat dan? Is dat klungeligheid? 

Wordt vervolgd in deel 2, waarin het nog veel duidelijker wordt.

U kunt ook dit artikel lezen.

Speciaal aanbod voor acht boeken

 

 

 

 

 

Over Wim Dankbaar

researcher/publicist/ondernemer
Dit bericht werd geplaatst in Joris Demmink, Marianne Vaatstra. Bookmark de permalink .

12 reacties op Analyse van het vonnis (1)

  1. Wim Dankbaar zegt:

    Beste Naomi en PieterB, Ik plaats alleen berichten van trollen van wie ik de identiteit ken. Dito voor reacties daarop.

    Wat dat betreft zou ik wel kunnen reageren op Naomi, want jij bent toch de voormalige Jeroen Hoogeweij, die besloten heeft een vrouw te worden? Geen slechte beslissing, want die pruik maakt je beslist mooier.

  2. Pingback: Eindtijdsignalen en ander opvallende nieuwsberichten, verzameld door: Arie Goedhart | Silvia's Boinnk!!!

  3. Ik wordt er kotsmisselijk van Wim. Heb de rest van het vonnis ook gelezen en er staan gewoon evidente leugens in… Om te kotsen!

    Wil je gegarandeerd over je nek gaan? Besef dan dit:
    Nog vóórdat mol Mauritz de #Vaatstra zaak van binnenuit opblies, verdedigde hij mol #Vervloesem en Morkhoven, die nu #Demmink zaak opblazen!

  4. ==
    Ik plaats alleen berichten van trollen van wie ik de identiteit ken.
    ==

    O ja. En mijn identiteit ken je wel, maar ik ben geen trol, dus kun je mijn commentaren niet plaatsen. Logisch.

    • Wim Dankbaar zegt:

      Ik heb jou al uitgelegd waarom ik je reacties vaak niet plaats. Nog een keer:

      Hoe kom je er toch bij dat geen advocaat mij dat uitgelegd heeft? Naast de onwaarheden die je vertelt, is je toon vervelend, insinuerend en suggestief. Slecht luisteren, incompetente advocaat, niet begrijpen, hoogmoed, elke post van je zit vol met badinerende insinuaties, plus de drammende eisen dat je antwoord wil. Anders is het weer censuur en lafheid. Je bent gewoon erg vermoeiend en uit de hoogte. Dat is de reden dat ik jouw reacties vaak niet plaats.

      Waar het hier om gaat is niet of smaad een klachtdelict is, maar waarom Demmink nooit een klacht tegen het boek heeft gedaan. Ook dat snap ik wel, maar jij blijkbaar niet.

  5. Transparency zegt:

    hallo Wim, even een gedachte die bij mij opkomt. Alles wat je schrijft in je analyse is juist. Maar stel ik ben de rechtbank en dan redeneer ik alsvolgt: De moord op Marianne Vaatstra is “opgelost” want er is een 100% DNA match en een bekentenis van Jasper S. Dat is mijn waarheid! Dus alles wat daarbuiten valt kan niet de waarheid zijn en dus kan Wolfgang ook niet betrokken zijn bij de moord op Marianne. En dus is smaad bewezen!!!

    Ik weet dat dit kort door de bocht is, maar gezien door de ogen van de rechtbank zeer aannemelijk!!

    Pas als ze jou de mogelijkheid bieden om getuigen te laten horen die het verhaal van Wolfgang afserveren, dan wordt tegelijkertijd de 100% DNA match en Jasler’s “bekentenis” afgeserveerd, en dat laten ze natuurlijk nooit gebeuren!!

    • Wim Dankbaar zegt:

      De redenering die jij aanhaalt wordt niet gehanteerd door de rechtbank. Het is wel geprobeerd door de OvJ, maar de rechtbank heeft dat kennelijk niet durven overnemen. Dat werd te glad ijs, want dat zou betekenen dat elke veroordeling ALTIJD terecht is. De rechters weten ook wel dat er talloze gevallen zijn waarbij een veroordeling achteraf niet terecht is gebleken. En dus in feite een blamage voor het OM en de rechterlijke macht was. Lucia de Berk, Putten, Ina Post, Cees Borsboom en noem maar op. En dus in feite een blamage voor het OM en de rechterlijke macht was. Ik zeg nu juist dat Jasper Steringa ook in die rij thuishoort. Sterker nog: Dat Jasper Steringa juist veroordeeld is om de crimes van Justitie geloofwaardig toe te dekken. Dat is een deel van het schandaal waarvoor ik mij inzet. Met jouw redenering zou de rechtbank zeggen: Jasper Steringa is absoluut niet onterecht veroordeeld. Dit is geen bedrog van Justitie!

      Het is juist tekenend dat ze dat niet durven te zeggen.

      • Transparency zegt:

        hallo Wim, ik weet dat je 100% gelijk hebt. Je laatste zin spreekt boekdelen: “Het is juist tekenend dat ze (de rechtbank) dat niet durven te zeggen. Daar kunnen ze in dit geval ook niks over zeggen want daar gaat jouw rechtzaak immers niet over. Daar kan een rechtbank alleen wat over zeggen als Jasper S. in hoger beroep zou gaan…….toch!!

        • Wim Dankbaar zegt:

          Nee, ze hadden er juist wel wat over kunnen zeggen. Ze hadden inderdaad kunnen zeggen: Jasper S. is wettig en overtuigend veroordeeld. Dat is de waarheid, dus alles wat u naar voor brengt, waarbij u anderen als daders identificeert, is onjuist en dus laster en smaad! Maar dat deden ze nu juist niet. Dat deden ze niet omdat ze ook wel weten dat niet elke veroordeling juist is. Stel dat het ooit uitkomt dat Jasper niet de dader is? Dat is toch een mogelijkheid. Dan hebben deze rechters mij op een onjuiste grond veroordeeld. Dat risico willen ze niet lopen. Daarom wordt deze redenering achterwege gelaten.

  6. DELO zegt:

    We leven in een Recht Staat of we leven niet in een Recht Staat, we passen het gelijkheidsbeginsel van de Wet toe of passen het niet toe, een beetje zwanger bestaat niet.

    Feitelijk heb jij het werk van de ware aanklager verricht, op grond hiervan gaat ieder lid van de Rechterlijke macht die zich niet distantieert van de praktijken van zijn samenspannende BAR collega’s voor lange tijd de bak in. Met hun uitspraken hebben deze BAR Criminals by Association feitelijk hun eigen veroordeling onderschreven. Hou vol en die Recht Staat die komt er !

    Zolang er kopers zijn, verkopen Officieren van Justitie ons talloze malen knollen voor citroenen
    Ministerie van Veiligheid en Justitie Hoofdvestiging KvK 27380834 Vestigingsnr. 000013669664 Turfmarkt 147 ‘s-Gravenhage.

    Als dit de Wet is, hebben wij vanaf dag één geleerd dat dit de kleur groen is

    De weeg schaal de Wet is het enige precisie instrument wat de functie van “Rechter / Beul” ter beschikking staat en “heel eenvoudig meester dient te zijn”, aan dit fundamentele kosmische principe kan met Reden geen enkele Rechten studie of willekeurig welke studie dan ook, iets aan of af doen. Vergeet de faculteit Rechten, de Mr licentie, titel meester in de rechten, het is niets meer en niets minder, dan een onwettig privilege. Judge http://www.annavonreitz.com/
    http://wakeupkiwi.com/downloadpapers/Canon_And_Admiralty_Law-History.pdf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s