De zitting (4)

De voorzitter vroeg mij wat ik van de vordering van het OM vond om de voorwaardelijke straf uit de vorige zaak om te zetten naar een echte straf. Ik zei dat ik dat niet terecht vond omdat ik het niet eens was met dat vonnis en heel erg stom ben geweest om er geen hoger  beroep tegen aan te tekenen. De vorige zaak was ook geen smaad omdat het enige wat ik heb gedaan is het OM vragen om een vriend van Ali Hassan in het onderzoek Ali H. te betrekken, alsmede kenbaar te maken dat deze vriend nog in 2009 door een getuige is gezien en deze getuige vervolgens heeft bedreigd. Ook daar werden mij de getuigen geweigerd om dit aan te tonen. Ook daar ging de rechter voorbij aan de vraag of het door mij gestelde de waarheid was. Vervolgens ben ik veroordeeld op een aantoonbaar onjuiste stelling dat ik deze informatie eerst met Justitie had moeten delen maar dat niet heb gedaan. Dit terwijl het dossier uitpuilde van mijn correspondentie met het OM. Overigens staat exact dezelfde informatie in het later verschenen boek en is het dus opmerkelijk dat het OM daartegen geen nieuwe aanklacht van smaad heeft aangespannen.

De voorzitter leek niet erg geïnteresseerd in deze details. Omdat ik niet in hoger beroep was gegaan was dit vonnis onherroepelijk geworden. Was ik dan verbaasd dat ze de celstraf naar onvoorwaardelijk wilden omzetten als ik weer veroordeeld zou worden? Nee, verbaasd was ik niet, vanuit de optiek van het OM zou ik dat ook doen. Ze willen tenslotte de luizen in hun pels verdelgen.

Op enig moment kwam Mauritz weer aan het woord. Hij benadrukte nogmaals dat deze aanklacht niets anders dan vrijspraak zou moeten opleveren. Maar toen kwam hij met het meest rare statement van de dag. Wat hij tegen de voorzitter zei, kwam op het volgende neer: Ik zou het anderzijds ook best leuk vinden als u mij een licht veroordelinkje geeft. Zal ik u eens vertellen waarom? Gaat u gang, zei de voorzitter.

Kijk, als u mij een boetetje van 500 euro en 20 uurtjes schoffelen geeft, dan lig ik daar niet wakker van. Schoffelen is nog goed werk ook.  Maar als u mij veroordeelt dan moet u Dankbaar een veel grotere douw geven, want die is al een keer veroordeeld. Dankbaar is een recidivist van hier tot Tokyo! Dat Mauritz mij vol vuur verdedigde in de vorige smaadzaak, moet gemakshalve even vergeten worden.

Resumerend zei hij dus dat inmiddels de genoegdoening om Dankbaar achter de tralies te stoppen veel groter was dan het nadeel van een kleine veroordeling. En daar kon de voorzitter hem een handje bij helpen.  De implicaties van dit statement worden wellicht niet direct gezien, maar het betekent dat Mauritz , die mij reeds voor tonnen heeft opgelicht, het nu belangrijker vindt dat zijn voormalige partner nog verder door hem benadeeld wordt. Veel belangrijker dan de maatschappelijke misstand die hij samen met die partner in een gemeenschappelijk geschreven boek aan de kaak stelt. Waarbij ook nog moet worden beseft dat die partner die nu voor rechter staat voor vermeend smadelijke uitlatingen jegens Wolfgang, die uitlatingen voor een deel baseert op de verzekeringen van Hans Mauritz. Verzekeringen die Mauritz zojuist nog volhield tegenover zelfs de rechter!

The significance of this cannot be overstated. Want mochten de uitlatingen als smadelijk kunnen worden bestempeld, dan is Hans Mauritz de bron van die smaad! Maar als het aan Mauritz ligt, moet Wim Dankbaar als niet bron een hoge straf krijgen. Ik zal maar niet de scheldwoorden herhalen die diverse medestanders bezigden na kennisname van dit gedrag van Mauritz. Is het dan nog gek dat onze vorige gemeenschappelijke advocaat zegt: Die man is een ongeleid projectiel, levensgevaarlijk voor jou!

Vervolgens maakte Mauritz duidelijk waar zijn haat vandaan kwam. Namelijk hoofdstuk 4 van mijn boek Het Vaatstra Complot. Demonstratief hield hij het boek omhoog. In dit boek word ik belasterd, daar lusten de honden geen brood van! Dit houdt nooit op! U kunt Dankbaar stoppen! Hij belastert u en deze rechtbank nu ook al op zijn website! De suggestie was dat zowel de voorzitter als Mauritz slachtoffers van Dankbaar zijn. Brother en sister in arms.

Ik onderbrak met de mededeling dat ik geen onvertogen woord op mijn website had gezegd over mevrouw Lootsma. Waarop zij zei: U mag mij niet bij mijn naam noemen. U noemt mij de voorzitter en mijn collega’s de rechters. De officier is de officier.

Mauritz brak ook nog een lans voor Joris Demmink. Dat hij op mijn nieuwe boek als Hoofd Doofpot stond afgebeeld, dat was compleet onverantwoordelijk. Want daar was geen enkel bewijs voor! Hij verdrong hier zijn eigen uitspraken in een interview met Micha Kat.

Vanaf minuut 14:25: De rol van Demmink is in dit dossier minimaal het wegsluizen van Ali. Die is gewoon weggesluisd, daar is geen discussie over mogelijk, daar hebben we gewoon bewijzen van. Die Ali is gewoon weggesluisd onder zijn supervisie. Er is maar één man die dit heeft kunnen superviseren. Dat kan niet anders! 

Nadat Mauritz uitgeraasd was, mocht ik nog zeggen dat hoofdstuk 4 niets anders is dan  een opsomming van de feiten van mijn ervaringen met de heer Mauritz. Er is niets lasterlijks aan. Als u zelf dat hoofdstuk leest, zult u dat ook zien.  En als mijnheer Mauritz daar aanstoot aan neemt, dan moet hij gewoon aangifte doen in plaats van dit podium te misbruiken om zijn beklag te doen.

Tot slot mocht de officier zijn eisen formuleren. Vijf maanden onvoorwaardelijke celstraf voor Dankbaar en twee maanden voorwaardelijk voor Mauritz. De hogere straf voor Wim werd gemotiveerd met het feit dat hij al eerder veroordeeld was. Volgens Eijzinga was de enige manier om Dankbaar te “stoppen” een flinke vrijheidsstraf.

Vervolgens kreeg eerst mijn advocaat het laatste woord. Hij herhaalde nog een keer dat mijn motieven “edel” waren, namelijk crimineel gedrag van onze overheid blootleggen. Dit in het algemeen belang en met het oogmerk de kwaliteit van onze maatschappij te behoeden, te verbeteren en nieuwe misstanden te voorkomen. Dat er geen sprake kon zijn van smaad omdat de bronnen waarop hij zich baseert betrouwbare bronnen zijn waarvan hij te goeder trouw mag aannemen dat deze de waarheid vertellen. De straf die het OM eiste was daarom onterecht en sowieso disproportioneel. Hij vroeg om ontslag van rechtsvervolging, ofwel vrijspraak.

Daarna mocht Mauritz nog reageren. Die was kennelijk nogal geschrokken van de eis. Want nu betoogde hij dat als deze eis werd overgenomen door de rechtbank, hij toch in hoger beroep zou gaan. Hij legde dit uit als volgt: Ik ben schrijver en uitgever van boeken over maatschappelijke misstanden. Die zijn vaak op het randje, hoewel nooit eroverheen. Hij kon zich niet veroorloven dat er een “idioot” zou opstaan die hem zou aanklagen en een nieuwe veroordeling zou kunnen versieren, waardoor die voorwaardelijke straf in een echte straf zou kunnen worden omgezet. Hij had immers net twee kleinkinderen gekregen en om die  twee maanden niet te kunnen zien, dat zou hij echt niet trekken. Met dit charmeoffensief van de arme opa eindigde hij zijn pleidooi.

De voorzitter eindigde hiermee de zitting met de mededeling dat er op 5 juli uitspraak werd gedaan.

(Later meer)

Speciaal aanbod voor acht boeken

 

Over Wim Dankbaar

researcher/publicist/ondernemer
Dit bericht werd geplaatst in Joris Demmink, Marianne Vaatstra. Bookmark de permalink .

5 reacties op De zitting (4)

  1. HM zn gedrag verdient,helemaal na deze vertoning, een vergelijking die jij eerder moest intrekken toen je dat een ander toebedeelde…😉

  2. Wim Dankbaar zegt:

    https://www.om.nl/actueel/brochures/@25023/gedragscode/

    Download de gedragscode 2012. Het klinkt allemaal als een klok op papier!

  3. P3
    “Bovendien heeft het OM de ambitie zichtbaarder op te treden. Alleen dan kan het OM een effectieve bijdrage leveren aan een veilige en rechtvaardige samenleving. Transparantie is daarbij het sleutelwoord, zowel in de rechtszaal als daarbuiten. Door transparantie na te streven maakt het OM zijn inbreng bij de strafrechtelijke handhaving niet alleen zichtbaar voor de samenleving, maar ook toetsbaar. Ook dat onderstreept de noodzaak voor de OM-medewerker steeds professioneel en ethisch te handelen.”

    Dus…

    Mag ik constateren dat het handelen van het OM in de Vaatstra zaak haaks op deze alinea staat?

  4. Cor. K. Burger zegt:

    Kafkaiaans: ‘Lijkend op het gevoel en de sfeer in de boeken van Franz Kafka; met een zinloze, desoriënterende en nachtmerrieachtige complexiteit. Hij voelt zich de onvrijwillige hoofdrolspeler in een kafkaiaans drama.’

    De bovenstaande omschrijving is zeer zeker van toepassing op Wim Dankbaar en de situatie waarin hij zich zo langzamerhand bevindt. Zou het om een filmscript gaan dan werd deze ongetwijfeld als ‘spannend maar onwerkelijk’ afgedaan lijkt mij. Wat hij intussen heeft meegemaakt met de rechterlijke macht, het OM, advocaten etc. en nu weer met zijn voormalige compagnon Mauritz grenst aan het absurdisme. Alleen is het geen bedacht drama maar werkelijkheid…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s